Onlangs ben ik voor Van Verre op reis geweest in een heel mooi deel van Indochina. In twee weken van Bangkok, dwars door Cambodja naar de mekong delta in Vietnam. Heel veel mooie tempels, rijstvelden, lieve mensen en uiteenlopende hotels ervaren. Maar de meest bijzondere ervaring tijdens mijn rondreis Vietnam was mijn bezoek aan het haast magische nationaal park in Vietnam, het Cajuput woud op een uurtje rijden van Chau Doc.
De dag begon al meteen goed met een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet op het terras van het strategisch gelegen Victoria Hotel. Het aroma van mijn versgemalen koffie verloor het al snel van de uitbundige activiteit op de Mekong-rivier, dat zich pal voor mijn neus afspeelde. Bootjes van allerlei pluimage voeren langs; sampans, veerpontjes, vrachtboten en rijstschoeners, al dan niet met diesellucht en knetterende motor. Geen opsmuk, gewoon het alledaagse ontwaken van een bedrijvige rivierstad. Het meisje van de hotelreceptie bracht me uit mijn ontbijtroes om me erop te attenderen dat de lokale gids in de lobby op me wachtte. O ja, das waar ook, deze ochtend ga ik een excursie maken naar het Tra Su Cajuput Forest, een nationaal park in Vietnam.
Een bijzondere ervaring in Tra Su Cajuput Forest, nationaal park in Vietnam
Mijn gids voor het bezoek aan het nationaal park in Vietnam is een Vietnamese dame die goed Engels (verstaanbaar) spreekt. Dat is mooi meegenomen, want niet altijd en overal zijn de gidsen even duidelijk te verstaan (heeft tegelijkertijd ook wel zijn charme). We rijden over een verhoogde dijk met aan weerszijden huizen op palen en natte rijstvelden. Wat een gezellige drukte zo vroeg op de ochtend zeg. Elke honderd meter ziet mijn cameraoog een fotogeniek moment, maar na de zoveelste fotostop, durf ik niet nòg eens te vragen of we ‘even’ kunnen stoppen… We zijn al een tijdje onderweg en hebben niet eens vijf kilometer afgelegd, schat ik zo. Maar ja, dit is dan ook het échte lokale leven. We verlaten de grote weg en rijden een smal paadje in. Er moet geen tegenligger komen denk ik nog. En ja, even later stuitten we op een stoet karbouwenwagens. Voel me een beetje een indringer, maar iedereen is vriendelijk en behulpzaam en niet veel later arriveren we bij een Khmer dorpje om even de benen te strekken en een pagode te bezoeken. Aan de waslijn verraden felgekleurde oranje doeken dat in het grote gebouw naast de pagode monniken wonen.
We zetten de excursie voort en rijden naar het Tra Su Cajuput nationaal park. Parkeren doen we op een groot veld, waar ook andere busjes staan geparkeerd. Kraampjes met eten, drinken en souvenirs bewaken de toegangspoort tot het park, dat nog een paar honderd meter lopen is. We passeren een schooltje en wat houten huisjes. Aan de oever van de rivier worden balen rijst gewogen en daarna aan dek van de rijstboten gesjouwd. Al meteen bij aankomst in het park wordt ik gegrepen door de karakteristieke flora. Voor me ontvouwt zich een woud van dicht-op-elkaar groeiende cajuput bomen waarvan de onderkant verborgen is onder een dikke tapijtlaag van groene waterplanten.
Ik stap met mijn gids in een houten bootje en daar gaan we. De motor maakt best wel lawaai maar dat stoort me niet. Het woud, de mangrove, de waterplanten en hier en daar uitgebloeide lotusbloemen maken me sprakeloos. Dit had ik niet verwacht. We varen een half uurtje dwars door het mangrovewoud en ik verlies mijn oriëntatie. Dan komen we ergens middenin het park uit om over te stappen op een kleine roeiboot. Geruisloos doorklieven de roeispanen het water. Nu is het écht doodstil. Alleen het suizen van de wind, getjirp van insecten en lokroepen van vogels verstoren de zuivere stilte. Wat bijzonder! Het is november en einde van de regentijd. Nog even en dan zakt het water weer en verdwijnt de magie van Tra Su Cajuput Forest. Maar wat een voorrecht om dit te hebben ervaren tijdens mijn rondreis Vietnam.
Tra Su Cajuput nationaal park Vietnam (video)
Martin, Van Verre
